| تبليغات | X |
"واذ اخذ ربک من بني آدم من ظهورهم ذريتهم واشهدهم علي انفسهم الست بربکم قالوا بلي شهدنا ان تقولوا يوم القيامه انا کنا نحن هذا غافلين"
اونوقته که پیامبر دلیل خدا نیست!
ایمان نمیآورم به خدایی که پیامبر خبر از او میدهد!
ایمان میآورم به پیامبری که خبر از خدای آشنایم میدهد! خدایی که پیش از نبی میشناختمش!
اما در این شناخت و مشاهده، تصوری از خدا برایم ساخته شده؟
عقل من چقدر خدا را می شناسد؟ اصلا چقدر میتواند که بشناسد؟ آیا توانایی اش از "رد انکار خدا" بیشتر میتواند که باشد؟
اگر شناخت عقل را منکر شوم، جای خداهای تقلبی را نگشودهام؟ آنوقت اثر ایمان به خدای من چه تفاوتی با اثر ایمان به خدای دیگر دارد؟
مهم است؟ همه چیز که به کارکرد نیست؟
به من گفت : دویست تومن دادم، گرفتمش!
بهش گفتم : یعنی هیچ فرقی با دوهزار تومنی واقعی نداره؟؟!؟
به من گفت : نه! باورت نمیشه؟ ، یه دوهزارتومنی واقعی بیار، باهم مقایسه کنیم!
آوردم! مقایسه کردیم! الحق و الانصاف خیلی به هم شبیه بودن! اما باز هم با هم فرق داشتند
با دلخوری گفت : خوب واقعی واقعی که نیست! اما مغازهدارها نمیفهمند!
گفتم مگه میشه؟ میخواهی امتحان کنیم؟!
رفتیم یک سوپر، یک رانی خریدیم! مغازهدار نفهمید!!
بیرون که آمدیم، نگاه کردم! ما هرکدام یک رانی داشتیم!
----
اما آیا ما با هم مساوی بودیم؟!
تفاوتها را تنها "نتیجه" معلوم میکند؟
اللهم عرفني نفسك فإنك إن لم تعرفني نفسك لم أعرف رسولك
اللهم عرفني رسولك فإنك إن لم تعرفني رسولك لم أعرف حجتك
اللهم عرفني حجتك فإنك إن لم تعرفني حجتك ضللت عن ديني
(کافی ، جلد یک ، صفحه 337 روایت از امام صادق)
اندکی جابه جا نیست این دعا؟ نبی دلیل خداست؟ یا خدا دلیل نبی؟
گویا ما مسیر را ذره ای اشتباه گرفته ایم؟!
اینطور نیست؟
در این باره بیشتر خواهیم گفت!
اما یک سوال! مگر ما خدا را می شناختیم، پیش از آنکه پیامبری برای ما بفرستد؟؟؟؟
ای عاشقان ای عاشقان پیمانه ها پرخون کنید 
وز خون دل چون لاله ها، رخساره ها گلگون کنید
آمد یکی آتش سوار، بیرون جهید از این حصار
تا بر دمد خورشید نو، شب را ز خود بیرون کنید
آن یوسف چون ماه را از چاه غم بیرون کشید
در کلبه ی احزان چرا این ناله ی محزون کنید
دیدم به خواب نیمه شب خورشید و مه را لب به لب
تعبیر این خواب عجب، ای صبح خیزان چون کنید؟
دیوانه چون طغیان کند، زنجیر و زندان بشکند
از زلف لیلی حلقه ای، در گردن مجنون کنید
نوری برای دوستان ، دودی به چشم دشمنان
من دل بر آتش می نهم ، این هیمه را افزون کنید
باز محرم! باز شیفتگی و شیدایی!
و باز ....
شنیده ایم بسیار از " کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا"! اما آیا هیچگاه اندیشیده ایم که به واقع عاشورا را همانندی هست؟ و کربلا را مانندی؟ و میان کربلائیان و باقی مردم آیا تشابهی تواند که باشد؟
نمیدانم!
اما چرا! اندکی میدانم! میدانم که از تبار کربلائیان شنیدم که کربلا و اهلش را با هیچ کس مقایسه نکن! حتی با راسخون و مستقدمون در خیل شهدای صدر اسلام!
حتی با حمزه سیدالشهدا!
پس بر ما چه می رود؟!؟
--------
پی نوشت: ننوشتنم را نه دلیل تنبلی بود و نه علت ...
تنها دلیلش تو بودی که مشغول بودم به دیدنت! واهمه این بود که فرصت تنگ باشد و ...
حال که به کمال دیدم ات، مینویسم که آسوده ام به این که نقش تو از دل کندنی نیست!
و چه شیرین است...
در بحث تاریخنگاری خیلی شنیده و خواندهبودم! اینکه بر صحت تواریخ بهجا مانده از سالهای دور در بسیاری موارد نمیتوان قطعیتی مفروض داشت (حتی به حکم تواتر نقل تواریخ متعدد) و یا اینکه تاریخ را همیشه قدرتمندان مینویسند و ....
خواندهبودم که حتی در دورههای حاضر، بسیاری از دولتها در کار نوشتن و تولید تاریخ هستند و نه بیان آن. حتی تاریخ معاصر را نیز میتوان به مدد تبلیغات و ... نوشت آنگونه که باید، نه آنطور که بود .
و بسیار اندیشیدهبودم که اساسا نوشتن تاریخ، با بیان صرف اتفاقات، به صورت کاملا بیطرفانه ، آیا امکانپذیر است؟ آیا به عنوان مورخ، ما اتفاقات را از "چشم غیر مسلح به اندیشههای خود" مینگریم یا اصولا چنین چیزی غیر ممکن است؟ اما اتفاقاتی که دیدم بسیار عجیب تر از این اندیشهها بود!
مدتی پیش با دوستی در این زمینه بحث میکردم. کتابی را معرفیام کرد و گفت در بحث تاریخسازی، فرسنگها از همقطاران خویش جلوتر است! بخوان و لذت ببر!!!
این کتاب را گرفتم و خواندم و جدا در بعضی مواقع گزیدن انگشت شدت گرفت از فرط تعجب! این که چه نخنما عنان تاریخ را بی مهابا به هر کجا که خواسته، کشیده و هیچ مرزی را بیعبور رها نکرده! اگر گمان میبرید که من هم اسیر نگاه خویش، به این نظر رسیدم، میتوانید کتاب را ببینید و خود قضاوت کنید! البته ترجیحا زمانی این کار را انجام دهید که اندکی از تاریخ ایران در سالهای 1200 تا 1300 هجری قمری بدانید و حداقل اسامی شخصیتهای آن دوران را بشناسید تا همانند من از ابتدا گیج نشوید! چراکه کتاب خیلی از این اطلاعات را مفروض گرفتهاست.
" پس از چندی از عتبات عالیات قصد مسافرت ایران نمود علت اصلیهی توجه خود را به ایران از همراهان و یاران خویش مخفی داشت و در ظاهر چنین وانمود کرد که به قصد زیارت حضرت امام رضا علیهالسلام عازم مشهد مقدس است ولی در حقیقت بسرمنزل معشوق میشتافت"!!
من معلومم نشد، مورخ محترم که گویا سالها پس از این فرد میزیسته ، از کجا به سر درون و ... این بندهی خدا که از باقی مریدان هم تا پایان داستان مخفی است، آگاهی داشتهاست. البته بماند که مطمئنا تاریخ نویسی از جنس مخالف هم خود را از ذهنیات آن فرد کم اطلاع نمیداند و تاریخش مملو است از ذکر مطویاتی متباین از آنچه گذشت!!! وجود این موارد البته در کتب تاریخی عجیب است! چرا که خبر از غیب دادن مشخصهی کتب مقدسه نظیر تورات و انجیل و قرآن و ... است!
و چقدر سخت است نقل بی پیرایهی حقایق تاریخ! و آیا ما را در این هیمنه، عصمتی هست؟!؟
------
توضیح :نقل از صفحهی سوم کتاب "مطالع الانوار" انجام گرفته که گویا تلخیصیست از کتاب "تاریخ نبیل زرندی"، بزرگترین و معتبرترین کتاب تاریخ بهاییت. این تلخیص را بزرگترین ِ بهاییان ایران ، "عبدالحمید اشراق خاوری" انجام داده است و الحمدالله به مدد اینترنت، در سایتهای بهایی قابل یافتن است!
تجربه چیست؟
پاسخ عموم ما به این پرسش این است که تجربه یکی از مهمترین روشهای کسب معرفت در انسان است!
اما یک نگاه دیگر بیاندازیم؟ :
- پسرجان! تو دانشجوی سال اول هستی! هنوز خیلی وارد نیستی! تجربه نشون میده کاری که میخواهی انجام بدی نشدنیه!
- دختر عزیزم! من پدرت هستم! تجربهام میگه تو باید این کاری که من بهت میگم انجام بدی!!
- ببین مجید! تجربه نشون داده که به زنت باید با شدت برخورد کنی!
- اصلا با حرفت موافق نیستم! این حرف با تمام تجربیاتی که تا به حال داشتم مخالفه!
- ....
خیلی مواقع ، استفادهی بیجا از وسیلهی مهمی به نام تجربه میتواند نتایج نامطلوبی به همراه داشته باشد. تجربهای که میتواند جلوی راههای رفتهی شکست خورده را بگیرد، اگر جایگاه ترک مناسبی را نداشته باشد، عامل رسوب و درجا زدن است. تصور اینکه اگر مخترعین، تنها بر اساس تجربیات گذشتگان خود عمل میکردند اکنون ِ جهان ما چگونه بود، از عهدهی ما خارج نیست!
اصالت را از تجربه بگیریم تا تنوع را در زندگی حس کنیم و شانس تجربیات جدید را از خود سلب نکنیم!!
